به اندازهء زبان فارسى از نظر اصول و قواعد با زبانهاى اروپايى قرابت و هماهنگى داشته باشد . اين نيز گفتنى است كه زبان فارسى با اين كه قاعدهء بسيار ندارد وسيع و رسا و قابل اطمينان است . يكى ديگر از مشخصات و لطافتهاى اين زبان اينست كه به منظور رعايت و ارائه ادب متكلّم در محل سوّم شخص قرار مىگيرد . اين قاعده در زبان آلمانى نيز هست و در شيوهء قديم سوّم شخص هميشه جاى دوّم شخص در مىآمده است . امّا معانى بيان همان است كه تازيان علم النحو مىخوانند . در زبان فارسى به فنّ بلاغت تعبير مىشود . ايرانيان در اين فنّ چنان استادند كه بىآنكه كه شكستى به اركان قواعد زبان وارد آورند به تناسب مقام اصطلاحات و كلمات زبانهاى عربى و تركى را در سخن گفتن به كار مىبرند ، همچنين ضمن بيان مطلب اشعارى را به مناسبت بر زبان مىآورند . زبان فارسى گرانبار از استعارات ، كنايات ، اشارات مىباشد چنان كه براى بيان ريشخند ، مخالفت ، خشم ، نارضايى ، كلمات ، اصطلاحات ، ضرب المثلهاى خاصّى دارد و من در اين مجلّد و مجلّدات بعد بعض آنها را مىآورم .